در این مقاله یک تکنیک هوش مصنوعی تحت عنوان یک سیستم استنتاج فازی- عصبی تطبیقی برای ابطال نوار قلب مادر در استخراج نوار قلب جنین پیشنهاد می کنیم. این تکنیک بر اساس برآورد کردن نوار قلب مادر در سیگنال گرفته شده از شکم یک زن حامله مورد استفاده قرار می گیرد. آنگاه نوار قلب جنین از تفریق سیگنال برآورد شده از سیگنال گرفته شده از شکم به دست می آید. عملکرد روش پیشنهادی برحسب خطای حداقل مربعات و همچنین نسبت سیگنال به نویز با عملکرد شبکه های عصبی مقایسه شده است. نتایج ما نشان می دهد که این روش تکنیکی ساده و پرقدرت برای استخراج نوار قلب جنین می باشد.

در مرحله حاد خونریزی داخل مغزی اختلالات رپلاریزاسیون در نوار قلب شایع بوده و بصورت تغییرات قطعه ST و T، طولانی شدن زمان QT و موج U برجسته هستند. این اختلالات بر روند فیزیوتراپی و بهبودی بیمار تاثیر دارد. این مطالعه توصیفی- و به صورت مقطعی در یک دوره 19 ماهه در بیمارستان امام رضا (ع) بیرجند انجام شده است. شدت اختلالات رپلاریزاسیون نوار قلب در تمامی بیماران پی در پی با خونریزی تالاموس، پوتامن و تمپورال در مدت فوق بررسی و با نوار قلبی یک ماهه اخیر آنان مقایسه شده است حجم هماتوم در نمای سی تی اسکن مغز با فرمول برودریک محاسبه و رابطه حجم هماتوم با شدت اختلالات رپلاریزاسیون با آزمون همبستگی پیرسون تعیین و در سه گروه فوق مقایسه شده است. نتایج نشان داد که در 14 بیمار با خونریزی تالاموس، 18 بیمار با خونریزی پوتامن و 8 بیمار با هماتوم تمپورال بودند و ضرایب همبستگی به ترتیب 0.16، و 0.2- و شدت اختلالات رپلاریزاسیون در هماتوم های کوچکتر از 20 سانتی متر مکعب در ناحیه تالاموس بیشتر از پوتامن و تمپورال بوده است. ضریب همبستگی بیشتر بین حجم هماتوم های تالاموس و شدت اختلالات رپلاریزاسیون نوار قلب که احتمالاً مربوط به تاثیر هماتوم های این ناحیه بر مراکز سمپاتیکی هیپوتالاموس است.

زمینه و هدف: خطا در اتصال صحیح اشتقاق ها یا استقرار دقیق آنها در محل آناتومیک خود هنگام اخذ نوار قلب موجب بروز تغییراتی در امواج نوار قلب شده و در پاره ای از موارد تشخیص موارد خطا به سادگی مقدور نیست که می تواند منجر به اقدامات درمانی و تشخیصی غیرضروری شود. این مطالعه به منظور تعیین خطاهای رایج در اتصال و یا استقرار اشتقاق های استاندارد نوار قلب انجام شد.روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی مقطعی روی نوار قلب 315 بیمار بستری انجام شد. متغیرهای ثبت شده شامل فاصله استقرار اشتقاق های جلوسینه ای V1، V2، V5 و V6 از محل استاندارد، جابجایی اتصال دست راست و چپ اشتقاق دوقطبی یک اندام و اتصال راست و چپ اشتقاق جلو سینه ای V1 و V2، بخش بستری، فوریت گرفتن نوار، جنسیت بیمار، جنسیت گیرنده نوار، رعایت استاندارد ولتاژ نوار، شیفت کاری پرسنل، تعداد متوسط نوار گرفته شده توسط پرسنل و رعایت اتصال دقیق سیم ها بود. در اشتقاق های سینه ای فاصله بیش از 2سانتی متر از محل استاندارد آستانه خطای استقرار تعیین گردید.یافته ها: خطای استقرار اشتقاق ها در 149 مورد (47.3درصد) مشاهده شد. در 20 مورد (13.42درصد) از کل نوارهای قلب گرفته شده، استاندارد ولتاژ رعایت نشده بود. بیشترین تعداد خطای استقرار در اشتقاق v5 (30.2) مشاهده شد. خطای استقرار با جنسیت بیمار (زنان 61.07درصد)، نوع بخش (بخش اورژانس 61.74درصد)، با فوریت درخواست موارد غیراورژانسی (68.12درصد) و با تعداد متوسط نوارهای قلب گرفته شده پرسنل به تعداد 5 عدد و کمتر در هر شیفت (67.11درصد) اختلاف آماری معنی دار نشان داد (P<0.05).نتیجه گیری: خطای استقرار در اشتقاق های سینه ای نوار قلب در زنان و بخش اورژانس از فراوانی بیشتری برخوردار بود.

زمینه و هدف: یکی از مهم ترین اختلالاتی که در سیستم قلب و عروق بیماران مبتلا به سیروز مشاهده می شود، طولانی شدن QT نوار قلب است. هدف این مطالعه بررسی اثر داروی پروپرانولول بر طول فاصله QT نوار قلب اصلاح شده با تعداد ضربان قلب (QTc) است.روش بررسی: 36 بیمار مبتلا به سیروز، شامل 20 مرد و 16 زن (1.25= زن/ مرد) با متوسط سن 3.8±56 و 40 فرد سالم، شامل 25 مرد و 15 زن (1.6= زن/ مرد) با متوسط سن 2.4±58 قبل و 90 دقیقه بعد از مصرف 40 میلی گرم پروپرانولول از نظر تاثیر دارو بر فاصله QTc نوار قلب، فشارخون و ضربان قلب مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: فاصله QTc نوار قلب طولانی یعنی بیش از 0.440 s1/2 در 27 بیمار (75%) سیروتیک دیده شد، در مقابل فقط در دو نفر (5%) از گروه کنترل که از نظر سن و جنس همسان بودند، دیده شد (P<0.001).متوسط فاصله QTc نوار قلب در بیماران سیروتیک 0.47±0.024s1/2 بود که بعد از مصرف پروپرانولول به 0.44±0.008s1/2 رسید (P<0.001). در بیمارانی که به پروپرانولول پاسخ دادند، یعنی کاهش 25% از ضربان اولیه قلب، متوسط فاصله QTc نوار قلب قبل از مصرف معادل 0.482±.005s1/2 و بعد از مصرف، 0.430±0.009s1/2 بود (P<0.05)، در حالی که در گروه غیر پاسخ دهنده، متوسط فاصله QTc نوار قلب قبل و بعد از مصرف، به ترتیب 0.461±0.012s1/2 و 0.453±0.011s1/2بودند (P=NS).نتیجه گیری: مصرف بلوک کننده غیراختصاصی بتا یعنی پروپرانولول می تواند باعث کاهش فاصله QTc نوار قلب در بیماران سروتیک شود، این اثر با کاهش تعداد ضربان قلب به مقدار 25% از ضربان اولیه در ارتباط است.

زمینه: هیپوکلسمی یکی از مباحث مهم طب کودکان است که خصوصا بدلیل شیوع و بالا بودن عوارض حاصله، در طب نوزادان اهمیت ویژه ای دارد. با توجه به اینکه اندازه گیری کلسیم سرم یا یونیزه، زمان بر بوده و می تواند تشخیص و درمان را به تاخیر اندازد، بکارگیری یک روش تشخیصی غیر تهاجمی، ساده و سریع در جهت تشخیص هیپوکلسمی منطقی است. بدین لحاظ، جهت بررسی کاربرد فواصل QTc و QOTc در نوار قلب در پیش بینی هیپوکلسمی این مطالعه طراحی شد. مواد و روش ها: تعداد 96 نوزاد بیمار و مستعد به هیپوکلسمی بصورت سریال انتخاب و به دو گروه تقسیم شدند؛ گروه اول، گروه بیماران هیپوکلسمیک (31 نوزاد) و گروه دوم بیماران با کلسیم سرم طبیعی (65 نوزاد). تعداد 29 نوزاد طبیعی با کلسیم طبیعی نیز بعنوان گروه سوم (گروه شاهد طبیعی) انتخاب گردیدند. یافته ها: فراوانی QTc طولانی در گروه های 1 و 2 به ترتیب 61.3، 7.7 درصد و QOTc طولانی نیز در همین گروه ها به ترتیب 45.2 و 10.8 درصد بدست آمد؛ هیچ کدام از نوزادان گروه سوم دارای QTc و QOTc طولانی نبودند (p<0.001) حساسیت و ویژگی QTc به ترتیب 61.3 و 92.0 درصد و این مقادیر برای QOTc به ترتیب 45.0 و 89.5 درصد بود. نتیجه گیری: می توان اندازه گیری فواصل QTC و QOTC را بعنوان یک روش غیر تهاجمی، سریع و دقیق در جهت اثبات کاهش کلسیم سرم و شروع درمان تا آماده شدن پاسخ بیوشیمیایی کلسیم استفاده نمود.  

زمینه بیماری عروق کرونر قلب (CAD) از علل مهم مرگ و میر در دنیا می باشد. نوار قلب (ECG) و اسکن پرفیوژن قلب (MPI) از تست های تشخیصی غیرتهاجمی بررسی CAD می باشند. دانستن ارتباط یافته های غیرطبیعی در ECG پایه با یافته های MPI می تواند در تشخیص بهتر این بیماری مفید باشد. مواد و روش ها در این مطالعه بیمارانی که تحت MPI قرار گرفته بودند، بر اساس یافته های ECG به سه دسته طبیعی، ناهنجاری های موج ST-T و ناهنجاری های مربوط به موج Q و کمپلکس RS ((fQRS) fragmented QRS) تقسیم شدند. سپس میانگین پارامترهای کمی و نیمه کمی و تفسیر چشمی MPI در این سه گروه مقایسه شد. یافته ها از مجموع بیماران مراجعه کننده برای MPI، 92 بیمار (40 درصد) با ECG نرمال، 86 نفر (4/37 درصد) با تغییرات غیرطبیعی موج ST-T و 52 نفر (6/22 درصد) با یافته غیرطبیعی در موج fQRS-Q و در مجموع 230 بیمار انتخاب شدند. از مجموع بیماران 77 نفر (5/33 درصد) اسکن غیرطبیعی داشتند. در مقایسه بین گروه ST-T و گروه نرمال با گروه fQRS-Q در تمامی پارامترهای کمی و نیمه کمی اسکن تفاوت معناداری مشاهده شد، اما بین گروه نرمال و گروهST-T، هیچ یک از پارامترهای کمی و نیمه کمی اسکن به جز SSS و SDS و TPDs تفاوت معناداری نداشتند. میزان اسکن غیرطبیعی گزارش شده در بیماران fQRS-Q به طور معناداری بیشتر بود. نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد که تغییرات غیر اختصاصی ST-T با میزان ایسکمی بیشتر در اسکن پرفیوژن میوکارد همراه است اما وجود fQRS و Q می تواند هم با میزان اسکار و هم با میزان ایسکمی بیشتری همراه باشد.

هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

اهداف مطالعات اندکی اثر شیوه های مختلف تمرین هوازی بر نوار قلب (ECG) را بررسی کرده اند. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر تمرین هوازی تداومی و تناوبی بر ECG دختران جوان فعال بود. مواد و روش ها روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود و سی دختر جوان فعال از میان دانش آموزان رشته تربیت بدنی (سن =0/4± 17/0 سال) انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه تمرین هوازی تداومی، تمرین هوازی تناوبی و کنترل قرار گرفتند (هر گروه ده نفر). پروتکل تمرین ها (هشت هفته، هر هفته سه جلسه) شامل 35-20 دقیقه دویدن در هر جلسه و با شدت 75-60 درصد ضربان قلب بیشینه بود. قبل و پس از دوره تمرین، ویژگی های عمومی آزمودنی ها اندازه گیری و ECG آن ها ثبت شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر در سطح معنی داری 0/05>P استفاده شد. یافته ها هشت هفته تمرین هوازی تداومی و تناوبی تاثیری بر دامنه امواج P، R و T، تناوب PR و مدت زمان قطعه ST دختران جوان فعال نداشت (05/0 نتیجه گیری به نظر می رسد هشت هفته تمرین هوازی تداومی و تناوبی به طور مشابهی منجر به کاهش ضربان قلب و افزایش تناوب QT در دختران جوان فعال می شود، در حالی که فقط تمرین هوازی تناوبی افزایش تناوب RR را به دنبال دارد.

مقدمه: بیماری های ایسکمیک قلبی شایع ترین علت مرگ و میر در جهان می باشد. بازتوانی قلبی موجب کاهش مرگ و میر و بهبود وضعیت روحی-روانی و قلبی-عروقی در بیماران مبتلا به بیماری های ایسکمیک قلبی می شود. پژوهش حاضر، به منظور بررسی تاثیر آموزش برنامه بازتوانی قلبی بر تغییرات نوار قلب در بیماران سکته قلبی می باشد.روش: پژوهش حاضر یک مطالعه تجربی است که در سال 88-1387 انجام شده است. نمونه گیری 15 ماه به طول انجامید. جامعه مورد پژوهش را کلیه بیماران مبتلا به سکته قلبی که در زمان مطالعه در بیمارستان های آموزشی درمانی اراک بستری بودند تشکیل می داد و از بین آنان 170 نفر با توجه به ویژگی های مورد نظر پژوهشگر انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه 85 نفری (تجربی و شاهد) تقسیم شده اند. بیماران گروه تجربی در دو جلسه آموزش برنامه های بازتوانی، یک بار در زمان ترخیص و یک بار دیگر، 3-2 هفته بعد از ترخیص شرکت کردند. جلسات بازتوانی شامل آشنایی مختصر با ساختمان قلب، فعالیت های ورزشی،کنترل و تعدیل ریسک فاکتورها از جمله فشار خون، دیابت و چربی خون، رژیم غذایی، روابط جنسی، بهداشت روان (کنترل استرس و ...) و آشنایی با رژیم دارویی آن ها بود. بیماران گروه شاهد فقط مراقبت های معمول را دریافت داشته و در آموزش برنامه بازتوانی شرکت نداشته اند. در طی 6 ماه 5 بار از بیماران نوار قلب (12 لیدی) گرفته شد.یافته ها: نتایج نشان داد که بعد از 6 ماه از مداخله، میزان بازگشت موج T معکوس به حالت اولیه در گروه تجربی نسبت به گروه شاهد به طور معناداری بیشتربوده است (p<0.05). تغییرات قطعه ST و موج Q در دو گروه تجربی و شاهد تفاوتی نداشتند.نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد آموزش برنامه های بازتوانی قلبی موجب تسریع در بازگشت موج  Tمعکوس به حالت اولیه می شود و این امر نشان می دهد که آموزش برنامه بازتوانی قلبی می تواند پیامدهای مفیدی برای بیماران سکته قلبی داشته باشد.

زمینه و هدف: تترالوژی فالوت شایع­ترین بیماری سیانوتیک مادرزادی است و شدت علایم بالینی بیماری وابسته به میزان تنگی خروجی بطن راست می­باشد؛ البته اکثر نوزادان درجاتی از سیانوز را  دارند. درمان بیماری به روش جراحی باعث شده که بقا بسیار خوبی داشته باشد، هرچند مشکلاتی مثل انسداد و تنگی جریان خون بطن راست و برگشت خون از دریچه پولمونر و آریتمی های بطنی ممکن است در گذر زمان پدید آید، لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی میان مدت نوار قلب بیماران تترالوژی فالوت پس از جراحی قلب باز در دوره پنج ساله در مرکز جراحی قلب اطفال استان فارس بود. روش بررسی: این پژوهش،  یک مطالعه توصیفی مقطعی گذشته نگر می باشد که در سال­های 1395 تا 1401 انجام شده و پرونده 116 بیمار تترالوژی فالوت که تحت جراحی ترمیمی قرار گرفته بودند، بررسی و بازخوانی شد. 6 بیمار در حین جراحی و بلافاصله بعد از عمل فوت شده بودند. نوار قلب بیماران  که با فاصله زمانی 3 ساعت تا 3 روز بعد از جراحی گرفته شده بود، از لحاظ بود، از لحاظ مدت زمان بازهPR، مدت زمان کمپلکسQRS  و مدت زمان بازهQT  و تغییرات قطعه ST بررسی شد  و ارتباط تغییرات نوار قلب با سن و جنس گزارش شد. هم­چنین انواع آریتمی رخ داده در این بازه زمانی آنالیز شده است. داده­های جمع­آوری شده با استفاده از آزمون های آماری chi square و fisher تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: طولانی شدن مدت زمان بازهPR  در 6 بیمار(5/5 درصد) و بلاک درجه اول قلبی  در 38 بیمار(5/34 درصد)مشاهده شد. طولانی شده زمان زمان کمپلکس QRS در40 بیمار(4/36 درصد) و طولانی شدن مدت زمان بازه QTC در 58 بیمار(7/52 درصد) مشاهده شد. قطعه ST  در9/80 درصد بدون تغییر بود و در 9 بیمار(2/8 درصد) بالا رفتن قطعه ST (st elevation) و12 بیمار(9/10 درصد) پایین افتادن قطعه ST دیده شد. بین تغییرات یاد شده در بالا در نوار قلب بیماران و  سن و جنس رابطه معنی­داری وجود نداشت(05/0p>). در 80 بیمار ریتم سینوسی و 30 بیمار آریتمی یا ریتم غیرسینوسی دیده شد، شایع­ترین آریتمی دیده شده در این بیماران ریتم جانکشنال اکتوپیک بود، 8 بیمار(27/7 درصد) و دومین آریتمی شایع بلاک درجه اول قلبی بود که در 6 بیمار(45/5 درصد بیماران) و در 40 بیمار(4/36 درصد) RBBB با ریتم سینوسی دیده شد. نتیجه­گیری: با بررسی های انجام شده در پژوهش های قبل و نیز مطالعه فعلی، نیاز به پایش مداوم قلبی و بررسی هر گونه بی نظمی قلبی در دوران پس از جراحی قلب در کودکان بسیار حایز اهمیت می باشد. با پایش مداوم و پیگیری و درمان سریع تر هر بی نظمی قلبی از بروز حوادث ناگوار( مرگ ناگهانی بدون علت ) می توان جلوگیری کرد.